همه والدين اميدوارند كه فرزندانشان به يكديگر عشق ورزيده و احترام بگذارند، يا حداقل از آن‌ها انتظار دارند كه همبازي خوبي براي يكديگر باشند و رفاقت و سازگاري داشته باشند. با وجود اين، سروصداها و برخوردهاي بين فرزندان تنش‌هاي زيادي در خانه ايجاد مي‌كند و پدرو مادر را درمانده مي‌سازد.

اما چه كنيم تا فرزندانمان يكديگر را دوست بدارند، همانقدر كه ما دوستشان داريم؟ و چگونه مي‌توان كمي صلح و آرامش به فضاي خانه هديه كرد؟

والدین می توانند در تکامل حس کوشش فرزندان از طریق واگذاری مسوولیت های درسی، با شناخت و به کارگیری زمینه های ذوقی فرزندشان موثر باشند. این نقش در سازندگی کودک وقتی موثرتر و پربارتر می شود که همکاری نزدیک و مکرر با اولیای مدرسه داشته باشند و به صورت یک ارتباط متقابل، مطالبی را در زمینه مسایل آموزشی و درک و دریافت از معلم کسب کنند و معلم هم مطالبی را درباره رفتار و خصوصیات خلقی کودک به دست آورد و با این روش برای رفع مشکلات دانش آموز همفکری کنند...

دانش آموزان در طول سال های تحصیل باید تکالیفی در خانه انجام دهند که موقع انجام این تکالیف دچار مشکلاتی می شوند. بعضی از دانش آموزان در حل مسایل ریاضی دچار مشکل می شوند و برخی دیگر در نوشتن یا رونویسی کند هستند و علاقه ای به انجام تکالیف از خود نشان نمی دهند یا در حفظ شعرها و مطالب دیگر موفق نیستند.

این دانش آموزان در فرصت های مناسب پدر یا مادر را به کمک می طلبند و از آنان می خواهند که در حل مسایل به آنان کمک کنند یا برای اینکه با سرعت بیشتری مشق های شب را بنویسند مادر یا پدر به آ نان دیکته بگویند و والدین هم در این قبیل موارد به فرزندانشان کمک کنند و به عبارت دیگر در عمل در آموزش فرزندانشان مشارکت می کنند. این همکاری و مشارکت والدین در آموزش کودکان اگر با روش و اسلوب درستی انجام شود مفید و موثر خواهد بود ولی گاهی اوقات هم ممکن است نتایج نامطلوبی به بار آورد. به عنوان مثال اگر کمک های والدین به صورت دایمی باشد کودک به والدین متکی شده و حتی ممکن است احساس مسوولیت نکرده و یا از انجام تکالیف خود بدون کمک والدین عاجز ماند.